Adana’nın eski sokaklarında sabah güneşi ağır ağır yükselirken, taş duvarların arasında bir gölge uzar gökyüzüne… O gölge, yılların sessiz nöbetçisi olan Büyük Saat Kulesi’dir. Bir zamanlar Çukurova’nın sıcağında çalışan esnafın, çarşıya gelen yolcunun, uzaktan gelen kervanların zamanı öğrenmek için başını kaldırdığı o yüksek taş yapı… Rivayet ederler ki, bu kuleyi yaptırma fikri doğduğunda dönemin valisi Ziya Paşa Adana’nın kalbine bir zaman nişanı dikmek istemişti. Ömrü yetmedi belki ama niyeti taşlara işlenmişti. Onun ardından görevi devralan Abidin Paşa bu emaneti tamamladı. Ve böylece 1880’li yılların Adana’sında taş ustalarının çekici, keskiyle konuştu. Kesme taşlar sabırla üst üste kondu, her taş bir dua gibi yükseldi göğe. Kule büyüdü… Büyüdükçe çarşı küçüldü yanında. Yanında Kazancılar Çarşısı sabahın erken saatlerinde uyanır, biraz ötede Adana Ulu Camii minarelerinden ezan yükselir. Saat kulesi ise hepsini sessizce dinler. Her saat başı çarkları döner, zamanın kalbi gibi atar. Nice aşklar orada söz verdi… Nice asker orada vedalaştı… Nice yolcu “Saat Kulesi’nin altında buluşalım” diyerek Adana’nın kalbini adres gösterdi. Yıllar geçti. Savaşlar oldu, barışlar oldu. Çukurova’ya pamuk bereketi geldi, şehir büyüdü, yollar değişti. Ama kule değişmedi. O hâlâ gökyüzüne bakar ve Adana’nın yüzyıllık hikâyesini taş hafızasında saklar. Çünkü bazı yapılar bina değildir… Bazıları zamandır. Ve Büyük Saat Kulesi, Adana’da zamanın taşa yazılmış şiiridir.