Bazı insanlar yaşarken bir ömrü değil, bir çağı anlatırlar. Ardında yalnızca kitaplar değil; vicdan, umut ve direniş bırakırlar.  İşte Ahmet Telli de Türk şiirinin belleğine adını böyle kazıyan büyük ustalardan biriydi. Onun dizeleri, yalnızca kâğıda yazılmış kelimeler değildi. Bir işçinin nasırlı ellerinde, bir annenin sessiz duasında, bir öğrencinin umut dolu bakışında, memleket sevdasının en derin yankısında hayat buldu. Şiiri hiçbir zaman gösteriş olmadı; insanın içindeki acıyı, sevgiyi ve direnci dillendiren sade ama güçlü bir nefes oldu. Ahmet Telli, kelimeleriyle yalnızca şiir yazmadı; insan olmanın onurunu anlattı. Haksızlığa karşı susmamayı, umudu karanlık günlerde bile yürekte taşımayı öğretti. Onun kalemi, vicdanın mürekkebiyle yazıyordu. Şimdi büyük usta, ölümsüzlüğe yürüdü. Ama şairler gerçekten ölmez. Çünkü onlar, her okunan mısrada yeniden doğarlar.  Bir genç ilk kez onun şiirini okuduğunda, bir öğretmen sınıfta dizelerini seslendirdiğinde, bir yürek onun kelimelerinde kendini bulduğunda Ahmet Telli yine yaşayacaktır. Türk edebiyatı bugün yalnızca değerli bir şairini değil; çağının tanığını, sözün namusunu koruyan güçlü bir kalemi uğurluyor. Geride bıraktığı eserler ise gelecek kuşaklara ışık olmaya devam edecek. Adana Şair ve Yazarlar Platformu ve Çukurova Sanat Kurlu başta olmak üzere, edebiyatın bütün dostlarının yüreğinde bugün aynı hüzün var. Çünkü bir çınar devrildi. Fakat o çınarın gölgesinde yetişen nice kalem, onun bıraktığı mirası yaşatmaya devam edecek. Kabrin nur dolsun Nurlar yoldaşın olsun büyük usta... Toprak seni incitmesin. Kalemin sustu belki; ama şiirin, bu ülkenin vicdanında sonsuza kadar konuşmaya devam edecek.  Mekânın huzur, adın edebiyat tarihinin en aydınlık sayfalarında olsun. Seni saygı, minnet ve özlemle uğurluyoruz.