Bazı türküler vardır, insan dinlerken yalnızca bir ezgiye kulak vermez; kendi hayatını, yarım kalmış hesaplarını, içine attığı acılarını ve kimseye anlatamadığı dertlerini dinler. Azer Bülbül’ün sesinden gönüllere ulaşan bu türkü de insanın hayatla yaptığı o bitmeyen hesaplaşmanın hikâyesidir. İnsan bazen ömrünü verir, karşılığında bir teşekkür bile alamaz. Bazen kapılar çalar, yollar aşar, umutla bekler ama beklediği adaletin yerini bulmadığını görür. İşte o zaman insanın içinde bir soru büyür: Ben nerede yanlış yaptım..? Hak ettiğim bu muydu..? Türkünün içindeki hesap meselesi, yalnızca alacakla verecekle ilgili değildir. Bu, biraz da insanın hayatla hesabıdır. Verilen emekler, tutulan sözler, yarım bırakılan dostluklar ve karşılığı alınamayan iyiliklerdir... İnsan, yıllar geçtikçe anlar ki hayatın her hesabı bu dünyada kapanmaz. Fakat türkünün asıl gücü, bütün bu kırgınlıkların arasında umudu kaybetmemesinde saklıdır. İnsan Allah’a olan inancını ve yarına dair beklentisini koruyorsa, karanlığın içinde hâlâ bir ışık vardır. Çünkü hayat, bazen insanın elinden pek çok şey alsa da yeniden başlama ihtimalini bütünüyle yok edemez. Azer Bülbül’ün yanık sesi, bu sözlere ayrı bir anlam kazandırır. Sanki karşımızda hayatın yükünü omuzlamış, çok yorulmuş ama yine de ayakta durmaya çalışan biri vardır. Söylediği her sözde bir sitem, her ezgide bir kırgınlık, her dönüşte yeniden ayağa kalkma isteği duyulur. Bu türkünün hikâyesi, yalnızca acı çeken bir insanın hikâyesi değildir. Aynı zamanda haksızlıklara uğradığını düşünen, anlaşılmayı bekleyen ve bütün yaşanmışlıklara rağmen umudunu elinden bırakmayan insanların hikâyesidir. Çünkü insanın derdi bazen ekmek parasıdır, bazen vefasız bir dost, bazen de yıllarca içinde taşıdığı bir yaradır. Herkesin derdi kendine ağır gelir. Dışarıdan bakıp bir insanın yükünü ölçmek mümkün değildir. Gün gelir, insan geçmişin hesabını tutmaktan vazgeçer. Kime ne verdiğini, kimden ne gördüğünü bir kenara bırakır. Başını kaldırıp yarına bakar. Çünkü hayatın en büyük tesellisi, her şeyin bittiğini düşündüğün anda bile yeniden başlayabilmektir. Bazen bir türkü, insanın söyleyemediği binlerce sözün yerine geçer. Geriye bir ses, biraz sitem ve yarına saklanan bir umut kalır. Ben derdime küsmedim tüm bu mesele üzerinde beyin fırtınası yapmak, türkü tadında hayata talip olmak iyidir.