Adana’nın akşamı ağır ağır çökerken, Adana sokaklarında bir serinlik dolaşıyordu. Seyhan’ın kıyısında, kelimelerle geçinen insanların yorgunluğu vardı; kalemleri nasırlı, cümleleri suskun… O gün bir salon kurulmuştu şehrin ortasına. Işıklar yanmış, kürsü hazırlanmış, sandalyeler dizilmişti. Adı büyüktü:  “Yerel Medya Buluşması.” Ama ruhu, sanki yerini arıyordu… Salonun ön sıralarında tanıdık yüzler, ekranlardan aşina olunan sesler vardı. Arka sıralarda ise gerçek hikâyenin sahipleri… Yağmurda ıslanan, sıcakta kavrulan, bir haberin peşinde gecesini gündüzüne katan Adanalı gazeteciler… Kürsüye bir misafir çıktı: İsmail Küçükkaya Sesi düzgün, kelimeleri yerli yerindeydi. Anlattı, yorumladı, analiz etti… Ama bir şey eksikti..! Sanki toprağın kokusu yoktu sözlerinde. Çünkü o toprak, burada nefes alıyordu. O hikâye, burada yazılıyordu. Arka sıralarda oturan bir gazeteci düşündü: “Biz yazdık, biz gördük, biz yaşadık… Ama biz konuşamadık.” Salon alkışladı, ama alkışların içinde bir kırıklık gizliydi. Çünkü bazen en yüksek ses, en derin sessizliktir… Bir şehir konuşmak isterken susarsa, bil ki mesele davet değil, temsil meselesidir. Ve o gece Adana’da, ışıklar altında bir buluşma yapılırken, gölgede kalan kalemler vardı. O kalemler ki; ne reyting bilir, ne şöhret… Ama bir mahallenin çığlığını manşet yapar, bir annenin gözyaşını haber diye yazar… Ev sahibi sustu o gün, misafir konuştu. Ne misafirin kabahati vardı, ne de davetin niyetinde bir eksiklik… Ama bir eksen kaymıştı. Çünkü bir şehrin hikâyesi, o şehirde yazılır. Ve o hikâyeyi en iyi bilen, tozunu yutan, sıcağında yürüyen, gecesinde nöbet tutanlardır… Belki bir gün, o kürsüde mikrofon, bir Adanalı gazetecinin eline geçer. Ve o zaman, kelimeler sadece anlatmaz… Yakılır, yakar, yaklaştırır hakikati. İşte o gün, “yerel”  kelimesi sadece başlıkta değil, ruhunda da yer bulur. Ve Adana… sadece izleyen değil, anlatan olur.