Torosların yamaçlarında bir nazlı gelin durur… Adını rüzgâr fısıldar: Varda Köprüsü Ve ben… Bir atın sırtında değil artık, Bir şehrin yüreğinde yol alırım. Güneş Adana’nın üzerinden ağır ağır çekilirken, taşların dili konuşur, tarih uyanır. Her kemerinde bir hatıra, her taşında bir alın teri saklıdır... Varda, yalnız bir köprü değildir… O, iki yakayı değil; geçmiş ile geleceği bağlayan bir emanettir. Bir zamanlar demirin, sabrın ve ustalığın birleştiği o günlerde insanlar taşlara sadece harç sürmedi, ruhlarını da koydular arasına. O yüzden bugün hâlâ dimdik ayakta… O yüzden hâlâ konuşur. Atımın nefesi Toros rüzgârına karışırken düşündüm: Bir şehir nasıl şehir kalır..? Cevap taşların arasında gizliydi. Geçmişini unutmayan, hatıralarını yıkmayan, değerlerini satmayan şehirler… Şehir kalır. Adana… Sadece kebap kokusu değil sokaklarında dolaşan, sadece sıcak değil alnımıza değen… Adana, tarih kokar. Adana, emek kokar. Adana, vefa ister. Ey Adana’nın insanı… Bir köprüyü sadece geçip gitmek için kullanma. Bir kez de dur… Başını kaldır… Taşlara bak… Çünkü o taşlar sana bakıyor. “Beni koru” diyor, “Beni anlat” diyor, “Beni yaşat ki sen de yaşa”  diyor. Varda, nazlı bir gelin gibi süsler Torosları, her kemeri bir gerdanlık gibi uzanır vadinin üzerine. Ve ben bilirim ki; o köprü yıkılırsa sadece taş düşmez yere… Bir hafıza düşer, bir kimlik eksilir, bir şehir susar. Adana, Adana kalmak istiyorsan… Varda’ya sahip çıkacak. Tarihini sahiplenecek. Her eski taşın kıymetini bilecek. Çünkü bir şehir, geleceğini ancak geçmişine yaslayarak yürür. Ve ben… Atın sırtında değil belki, ama yüreğimde Adana ile şunu haykırırım: “Bu şehir bizim emanetimiz… Bu köprü bizim hafızamız… Bu tarih bizim kimliğimizdir…” Adana, ancak böyle Adana kalır…