15-22 Nisan Turizm Haftası, Takvimde yerini almış, anlamı büyük, karşılığı olması gereken bir zaman dilimi. Ama gel gör ki bu yıl Adana’da bu haftanın sesi neredeyse yok. Sormak gerekiyor: Nerede bu şehrin turizm heyecanı? Nerede o vitrine çıkma arzusu? Nerede o   “Adana buradayım” diyen güçlü ses? Sabri Tari öncülüğünde olması gereken hareketlilik, ne yazık ki bu yıl gözle görünür bir şekilde hissedilmiyor. Turizm şirketleri, acenteler, paydaşlar. Her biri bu şehrin tanıtımında önemli bir rol üstlenmesi gerekirken, ortada dikkat çeken bir sessizlik var. Oysa bu hafta; ilanların verildiği, haberlerin yapıldığı, projelerin anlatıldığı, şehrin tüm değerlerinin vitrine çıkarıldığı bir hafta olmalıydı. Adana dediğiniz şehir; sadece bir coğrafya değildir. Taşköprü’den süzülen tarih, Büyük Saat’te yankılanan zaman, Adana Arkeoloji Müzesi’nde saklı medeniyetler. Ve sofralara taşan Adana kebabı ile şalgam suyu. Böylesine zengin bir şehir, nasıl olur da Turizm Haftası’nda bu kadar sessiz kalır? Sorun sadece bir haftanın boş geçmesi değil. Sorun, bir fırsatın fark edilmemesi. Turizm dediğimiz şey; sadece gelen turist sayısı değildir. Turizm, bir şehrin kendini anlatma biçimidir. Ve Adana, kendini anlatmayı seven bir şehirken, bugün susuyor. Bu suskunluk bir tercih mi? Yoksa alışılmış bir ihmalkârlık mı? Belki de en acı soru şu: Adana turizme doymuş olabilir mi? Cevap net: Hayır. Doyan bir şehir tanıtım yapmaz, ama doymayan bir şehir de susmaz. İşte tam da bu yüzden bu sessizlik düşündürücü. Bu şehir; festival yapmayı bilir, lezzet sunmayı bilir, misafir ağırlamayı bilir. Ama görünen o ki, bazen en çok bilmesi gereken şeyi unutuyor: Kendini zamanında ve doğru anlatmayı. Turizm Haftası geçer, takvim yaprakları değişir. Ama sorular kalır: Adana neden sustu? Ve daha önemlisi, Ne zaman yeniden konuşacak? Nezaman taşacak? Hafta bitiyor neredeyse.