Ey sözün kıymetini bilenler. Ey şehrin kaderine kalemiyle yön verenler. Bu bir teklif değil yalnızca, Bu, geleceğe bırakılacak bir izdir. Adana’nın sokaklarında yürüyen her çocuk, bir gün başını kaldırıp tabelaya baktığında sadece bir isim görmesin. Bir hayal görsün. Bir mücadele, Bir “Ben de yapabilirim” desin. Düşünün, Bir sokak, Sessiz, sıradan, belki kimsenin fark etmediği bir yol. Ama bir gün adı değişir, Bir gencin adıyla anılır. O genç ki, Uykusuz gecelerin sabrını defter aralarında saklamış, yoklukla değil azimle yarışmış, ve birinciliği alnının teriyle kazanmış. İşte o an, o sokak artık taş değil bir hikâyedir. Bir tabela, Ama aslında bir meşaledir. Her geçenin gözünde yanan bir umut. Ey Adana Büyükşehir Belediyesi Meclis üyeleri, sizler sadece karar almazsınız, sizler yarınların yönünü çizersiniz. Her mahallede bir sokak, Her sokakta bir başarı, Her başarıda bir örnek, Ve her örnekte, yeniden doğan bir şehir. Bir düşünün; okul sıralarında oturan bir genç, o tabelayı gördüğünde kendi adını hayal edecek. Belki kalemi daha sıkı tutacak, belki vazgeçmek üzereyken duracak. Çünkü bilecek, emek, bir gün bir sokağa dönüşür.  Sonra, Liselerde bir heyecan başlayacak. Sadece sınav değil, bir iz bırakma yarışı. Sınıflar sessiz değil artık— umutla dolu. Koridorlar sıradan değil, hedeflerle yankılanıyor. Bir şehir düşünün, Sokakları başarıyla anılan, duvarları hayallerle örülü. İşte o şehir, sadece betonla değil, gençlerin emeğiyle yükselir. Ve bir gün, Bir anne, bir baba çocuğunun adını bir sokakta gördüğünde gözlerinden süzülen yaş, bu şehrin en değerli imzası olur. Bu bir proje değil dostlar, Bu, bir milletin geleceğe yazdığı şiirdir. Geliniz, Her sokağı bir başarıya, her başarıyı bir umuda dönüştürelim. Çünkü bazı isimler sadece nüfus cüzdanında değil, bir şehrin kalbinde yaşamalıdır. Bu düşüncenin altına üstüne her kurum omuz vermeli.